Korte vakantie Selzerbeek
Geplaatst: 08 mei 2026, 23:25
Na een paar keer te hebben gezocht in de Selzerbeek bij Kamping Hoeve de Gastmolen, wilde ik en mijn dochter daar wel eens een paar daagjes doorbrengen. Vorig weekend was het zover. Het was even afwachten hoe lang de aandacht van mijn dochter bleef bij het fossielen zoeken. Al wilde ze dat heel graag, ze wil meestal vrij snel gewoon lekker spelen. Maar met wat onderhandelen was er genoeg mogelijkheid voor mij om te zoeken, en voor haar om te spelen.
Er was ook veel aandacht van de andere kinderen en hun ouders naar wat wij uit de beek haalden. Fossielen zoeken is er erg populair. Ik merk wel dat de beek op die lokatie aardig leeg gevist wordt zoals verwacht. Waar wij twee jaar terug nog de belemnieten op de bodem zagen liggen, moest je nu wel meer moeite doen om wat te vinden. Maar met een beetje moeite is er nog veel te vinden. Helemaal de piep kleine haaientandjes, die zitten er nog vollop, als je goede zeven meeneemt en een goed plekje ongezeefde bodem grind uitzoekt. Het voordeel is dat de beek erg lang is, en je dus door verder gaan in de beek nog veel kan vinden.
Op de eerste dag na de reis en het opzetten van de tent, deed ik wat test zevingen om te zien waar de haaientandjes zaten, en vond gelijk mijn mooiste vondst: een prachtige intakte Squalicorax met wortel en al!
De meeste tandjes in de beek zijn erg klein en beschadigd, dus dat maakt deze extra bijzonder. Nu viel mij al direct op dat het niet een typische Squalicorax pristodontus is kwa vorm.
Na wat verder onderzoek ben ik toch vrij zeker dat dit een Squalicorax kaupi moet zijn. Die kwam ook nog voor tot in het Maastrichtien, dus dat maakt het mogelijk. En ondanks dat Squalicorax kaupi een palaeo bucket is, komen de originele tanden waarnaar de soort vernoemd is o.a. uit de formatie van Aken. Ook al is die formatie ouder, het is wel dezelfde regio.
In eerste instantie leek het erop dat het aantal tandjes wat magerder was dan de voorgaande jaren. Maar dat was perceptie. Bij thuiskomst waren het er toch ruim 150, alle beschadigde exemplaren meegenomen. Hier een tussenblik:
Naast een Squalicorax, hoopte ik ook een Cretalamna te vinden, die ik door anderen in de beek gevonden heb zien worden. Ik heb er nog nooit een gevonden, maar mijn dochter vond er een, beschadigd, maar het is er een:
Ik zocht ook goed naar zeeëgels. Ik vond weer een kleintje, een Echinogalerus (?) hemisphaericus of sulcatoradiatus:
En de mooiste vondsten van mij bij elkaar (de 80 mooiste tandjes):
De meeste tandjes zijn niet te determineren, maar er zitten een paar Pseudocorax kronen tussen, waarschijnlijk een Palaeogaleus faujasi, Palaeohypotodus bronni . Verder twee kleine brachiopoden (Terebratulina chrysalis), zeeëgel stekels, een kleine gastropode steinkern en natuurlijk belemnieten.
Daarbij nog een mysterieus tandje. Zeker niet van een haai. Van een vis? Het heeft alleen een snijkant aan de voorzijde.
Er was ook veel aandacht van de andere kinderen en hun ouders naar wat wij uit de beek haalden. Fossielen zoeken is er erg populair. Ik merk wel dat de beek op die lokatie aardig leeg gevist wordt zoals verwacht. Waar wij twee jaar terug nog de belemnieten op de bodem zagen liggen, moest je nu wel meer moeite doen om wat te vinden. Maar met een beetje moeite is er nog veel te vinden. Helemaal de piep kleine haaientandjes, die zitten er nog vollop, als je goede zeven meeneemt en een goed plekje ongezeefde bodem grind uitzoekt. Het voordeel is dat de beek erg lang is, en je dus door verder gaan in de beek nog veel kan vinden.
Op de eerste dag na de reis en het opzetten van de tent, deed ik wat test zevingen om te zien waar de haaientandjes zaten, en vond gelijk mijn mooiste vondst: een prachtige intakte Squalicorax met wortel en al!
De meeste tandjes in de beek zijn erg klein en beschadigd, dus dat maakt deze extra bijzonder. Nu viel mij al direct op dat het niet een typische Squalicorax pristodontus is kwa vorm.
Na wat verder onderzoek ben ik toch vrij zeker dat dit een Squalicorax kaupi moet zijn. Die kwam ook nog voor tot in het Maastrichtien, dus dat maakt het mogelijk. En ondanks dat Squalicorax kaupi een palaeo bucket is, komen de originele tanden waarnaar de soort vernoemd is o.a. uit de formatie van Aken. Ook al is die formatie ouder, het is wel dezelfde regio.
In eerste instantie leek het erop dat het aantal tandjes wat magerder was dan de voorgaande jaren. Maar dat was perceptie. Bij thuiskomst waren het er toch ruim 150, alle beschadigde exemplaren meegenomen. Hier een tussenblik:
Naast een Squalicorax, hoopte ik ook een Cretalamna te vinden, die ik door anderen in de beek gevonden heb zien worden. Ik heb er nog nooit een gevonden, maar mijn dochter vond er een, beschadigd, maar het is er een:
Ik zocht ook goed naar zeeëgels. Ik vond weer een kleintje, een Echinogalerus (?) hemisphaericus of sulcatoradiatus:
En de mooiste vondsten van mij bij elkaar (de 80 mooiste tandjes):
De meeste tandjes zijn niet te determineren, maar er zitten een paar Pseudocorax kronen tussen, waarschijnlijk een Palaeogaleus faujasi, Palaeohypotodus bronni . Verder twee kleine brachiopoden (Terebratulina chrysalis), zeeëgel stekels, een kleine gastropode steinkern en natuurlijk belemnieten.
Daarbij nog een mysterieus tandje. Zeker niet van een haai. Van een vis? Het heeft alleen een snijkant aan de voorzijde.